Tasarım hareketi,
vaktinde modernizmin mükemmeliyetçi estetikleri olarak görülen yenilikçi birçok
tasarımcıya karşı bir tepkiydi. Modernist tasarımcıların vurguya yer vermeleri
bir tarzdı ve birçok imalatçı ve ünlü tasarımcı tarafından önayak olunan iyi
biçimin estetiği bu tarz yanlısıydı. (süreç esnasında, onlardan bazılarına
çokça para ödeniyordu).
Açgözlülük uğruna,
tasarımdaki giderek artan sosyal eksiklik ve memnuniyetsizlik hissi İtalyan
tasarımcıların isyan basamağı oluşturmasına ön ayak oldu. Bu tasarım
isyancıları kindarlıklarını 50lerin sonu ve 60larım başına doğru iyice
artırdılar. Bununla birlikte Anti-Tasarım bir sanat akımı olarak resmi yönden
1966 ya dek başlamadı.
Radikal Tasarım grubu
Archigram (alternatif düşünce ve futuristik mimariye vurgu yapan İngiliz mimari
dergisi) ve Superstudio ( 1966 da Florance,İtalyada kurulan mimarlık firması)
gibi Ettore Sottsass Jr. da popularitesi artar artmaz Anti-Tasarım hareketinin
anahtar sözcüsüydü. Onlar, bugün bile evrimci olarak kabul gören tüm fikirlerin
yayımını yaparak, sergi parçaları ve mobilya prototipleri üreterek tüm
fikirlerini ifade ediyorlardı. Anti-Tasarım hareketi tarzı kuşatmak, kitlesel
üretim, tüketicilik, satış ve açgözlülükten ziyade, yegâne objeler ve yaşam
alanları yaratmak için tasarımın güç kuşamını araştırdı. Onların tasarımı
fonksiyonel olmaya yönelmişti, güzel olmaya değil. Modernizmin nesnelerin
fikrini takip ettiği yer kalıcı olmalıydı, Anti-Tasarım isyankarları yeni ve
daha fonksiyonel olanı geldiğinde eskilerin çabucak fırlatıp atılacak kadar
geçici olmaları gerektiğini hissettiler.
Eğer insanlar daha
fazlası için geri gelmeyi sürdürürlerse, bu kesinlikle tüketicilik ve kar
demekti. Ama mesaj çok farklıydı. Anti-Tasarımcılar, nihayetinde atıp kurtulmuş
olsalar bile insanların satın almış oldukları bu nesneler hakkında
DÜŞÜNMELERİNİ istiyorlardı.
Modernist palet
genellikle siyah, beyaz ve yeşil renkten oluşmaktaydı. Dayanıklılık için
yalınlık ve buna uygun materyaller seçiliyordu. Anti-Tasarım asileri zengin
renk çeşitliliğini, dekoratif elemen ve materyalleri zıtlık olarak kullanmayı
keşfettiler.
Son olarak,
Modernizmin “biçim fonksiyonu takip eder” atasözüne inandığı yerde, Anti-Tasarım
ucuz edebiyatın dokunaklı potansiyelini, ironiyi ve ölçeğin çarpıklığını
kullandı. Bu karakteristikler daha sonra Postmodern tasarımın niteliği olageldi
ve Memphis tasarımını etkiledi.
Anti design tasarımcıları;Vico Magistretti (1966),Gianfranco Frattini ve Livio Castiglioni (1969),Enzo Mari (1969),Piero Gilardi (1967),Ettore Sottsass (1966),Paolo Lomazzi (1970).
